Wat er vervolgens gebeurt, is dat het gesprek zich verplaatst naar uitzonderingen. Wat als een grondstof ontbreekt? Wat als een verpakking aangepast moet worden? Voor je het weet, wordt het systeem ontworpen rondom afwijkingen in plaats van de standaard. Terwijl juist die standaard de basis vormt voor verbetering.
Een beter vertrekpunt is om eerst scherp te krijgen wat het primaire productieproces is. Welke stappen voegen daadwerkelijk waarde toe aan het eindproduct? Niet alles wat in de fabriek gebeurt, hoort daarbij. Activiteiten zoals schoonmaak en onderhoud zijn noodzakelijk, maar maken geen onderdeel uit van de kern van het proces.
Hetzelfde geldt voor de input. In plaats van te focussen op wat er mis kan gaan, moet je uitgaan van een situatie waarin alle benodigde materialen beschikbaar zijn. Een goed MES zorgt er immers voor dat je pas start wanneer de randvoorwaarden op orde zijn.
Ook aan de outputzijde is eenvoud belangrijk. Het proces draait om het realiseren van een goed eindproduct. Uitzonderingen zoals herbewerking of ompakken zijn relevant, maar horen niet in de basisdefinitie van het proces.
Door het productieproces op deze manier af te bakenen, ontstaat er duidelijkheid. Je voorkomt onnodige complexiteit en legt een sterke basis voor je MES-selectie. Want uiteindelijk geldt: een MES moet niet alle uitzonderingen ondersteunen, maar vooral het standaardproces versterken.
Wil je dit gestructureerd aanpakken?
In de praktijk blijkt het vaststellen van het juiste productieproces vaak lastiger dan gedacht. Met onze Coredinator workshops helpen we organisaties om hun processen scherp te definiëren en te vertalen naar heldere MES-requirements.
